Man of the forest

Kuala Lumpur - Met een supersonische fast train staan we in een wip en een snik van de vlieghaven in hartje KL. Verbaasd kijken we on ons heen: waar zijn de Please-buy-somethings, de Have-a-look-at-my-shoppers, de tuk-tuk-sirs, de you-have-rooms? Nergens te bespeuren. Wel voor onze neus een gigantisch postkantoor waar we elks zonder probleem 5 kg te veel aan bagage kunnen dumpen (fingers crossed).

Nergens een brandende kerk te zien, maar we stoppen onze Paternoster toch wat dieper in het borsthaar. De stad lijkt een smeltkroes van culturen. Elke huidskleur passeert hier de revue en de overheid tracht de vrede met ijzeren hand te bewaren. We duiken in de stad van zoevende monorails, fancy shopping malls, adembenemende wolkenkrabbers, McDonalds'en en KFC's, maar ook steegjes waar het krioelt van de ratten.



Een heerlijke plek om even op adem te komen, een filmpje mee te pikken (Avatar 3D - waanzinnig goed!), reizigersdiarree te bestrijden, wolkenkrabbers te beklimmen, 2ManyDJ's te spotten, op boekenjacht te gaan, wat musea mee te pikken, wat nepspullen in Chinatown te checken, de komende dagen te plannen ... De Petronas Twin Towers rocks!

We leerden er ook dat we het regenseizoen hebben ingehaald. Beste optie in Maleisie was Borneo: ondoordringbare jungles en kleurrijke koraalriffen met schildpadden en haaien! Klonk avontuurlijk. Borneo begon met een voorgekauwde Canopy walk en aangelegde hot springs aan de voet van Mt Kinabalu. Een beetje een valse start maar ons doorzettingsvermogen werd beloond.

We trokken richting het Sepilok Orang Utang Sanctuary. Hier worden Orang Utangs opgevangen en terug uitgezet in het wild. Jongere apen worden dagelijks bijgevoederd om de opstap naar de echte jungle te vergemakkelijken. Met een hoopje sta je daar dus 's morgens als een bende apen in de jungle te staren. De spanning is te snijden en je kan een speld horen vallen. Net wanneer je denkt dat die klere-apen vandaag niet zullen verschijnen zie je in de verte een boom bewegen ... een struik schudden ... een liaan trillen ... Dan komen 1 ... 2 ... 3 ... Orang Utangs op hun gemakje aangeslingerd. Spontaan tovert er zich een glimlach op je gezicht. De ene peuzelt vrolijk ondersteboven wat banaantjes naar binnen, de ander plast al even vrolijk op zijn appel, Makaaken worden weggejaagd en een enkeling springt tussen ons. Nog niet helemaal the ultimate Borneo wildlife experience maar wel ronduit fantastisch!

Op zoek naar de real thing trekken we richting de Kinaratangan river. Een roodbruine gezwollen junglerivier met woeste draaikolken en drijvende bomen. Het waterniveau stond 7 meter boven het gebruikelijke niveau. Dit betekende dat er van onze lodge niet meer veel te zien was. Met een bootje geraakten we er nog net in, hoewel ze toen ook wel beseften dat het water best wel hoog stond. Met een sputterende motor trokken we stroomopwaarts. Tropische vogels doorklieven er de lucht, na even turen spot je de Orang

Utangs, Proboscis monkeys en Makaaken in de bomen en op de grond worden de leeches helemaal zot als wij er met onze warme zweterige lichamen passeren. Heerlijk! Toen de rivier ermee dreigde om onze lodge helemaal op te slokken besloten we richting Mabul te trekken.

Met onze neus in de boeken probeerden we er alles te weten te komen over buoyancy, equalizing, BCD's en Submerged Pressure Gauges. Het leek ons wel wat om die befaamde koraalriffen van wat dieper te bekijken. De theorie werd er zonder pardon ingeramd, de praktijk was helaas niet anders: dat duikgerief aan - ok? - euh ... ok! - Going down - Going wat? - naar waar? - daar 6m onder water? - Of course - taai! Heel je lichaam schreeuwt - go up! Je communicatie is beperkt tot wat handgebaren, je ziet de angst in ieders ogen, je oren doen pijn. Niet ok! Proestend worstel je terug naar de oppervlakte. Misschien morgen nog eens proberen? Femke ruilde haar BCD voor een deftige snorkel. Ik gaf het nog eens een poging. Ready to go down? - Bwaa ... - Going down - taai! Na 5 min hyperventileren op de bodem begin ik te beseffen dat die dingen echt werken, dat de oppervlakte niet zo ver weg is en je tracht al eens een vis of twee te spotten. Plots maak je een klik en begin je gewoon te genieten: je zweeft tussen het koraal, de schildpadden en meest bizarre vissen.

Die foto's opladen gaat hier r?tetraag dus ik schud nog wat wist je dat'jes uit mijn mouw:

- Wist je dat de het DNA van een Orang Utang voor 96.4% gelijk is aan dat van de mens, maar dat Femke en de Proboscis monkey ook veel gelijkenissen hebben?

- Wist je dat we in Kuala Lumper wetenschappelijk bewijs vonden dat er werkelijk iets mis is met Femke haar neus? Studies over haar tenen zijn nog lopende.

nog een probatie

is het erg als er ook eentje op zijn kop staat ??? toch wel ni zo gemakkelijk





Is het erg als er eentje op zijn kop staat?? Toch niet zo gemakkelljk zenne .

Hallo Femke en Mathijs,

Bedankt voor jullie instructies , het gaat me eindelijk nu eens lukken om wat foto's van Togo op jullie blog te zetten.(hoop ik toch)

Ik denk wel dat het in twee keer zal moeten gaan.

Ha die levensgenieters!!!

Toch zalig om zo het nieuwe jaar in te stappen! Mathijs voelt zich blijkbaar thuis in de tempels van Angkor(ja, ja we hebben u gevonden op de foto ;)! Ben super nieuwsgierig naar de volgende verhalen...

Momenteel ben ik aan't pakken. Zoals Heleen al zei, vertrekken we op weekend naar de Wallonie(hopelijk rijden we deze keer niet verkeerd met de mtb!).

't Zal raar zijn, zo zonder ons femmathijs op weekend.

En nee ik ben het niet vergeten: hier de foto van ons "lindy-hop feestje" met oudjaar.

X Evelyne

Miss, one dollaa...?

Happy new year!! 1 januari is ondertussen al even gepasseerd, we zitten ondertussen al in Maleisie, dus dringend tijd voor een update over Cambodja.



De kerstdagen hebben wij doorgebracht op Ko Rhung, een (bijna) onbewoond eiland, twee uur varen van Sihanoukville. Kerstavond was pakjesavond. Een hangmat en de 'Long way round' van Ewan Mc Greggor werden gretig in ontvangst genomen. Verder spendeerden we onze dagen daar vooral op het strand: lezen, zwemmen en luieren in de hangmat.



Na een wilde (lees helse) boottocht naar het vasteland kwamen we in het sunshine cafe terecht. De ideale plaats om oudjaar te vieren en niets anders te doen dan te relaxen, genieten van een heerlijke massage en een ijskoude (en straffe) margharita.




2010 hebben we ingezet met onze voetjes in de zee, een glas wijn in de hand en het vuurwerk van Sihanoukville in de verte. Die avond werd Mathijs zijn kennis van het Duits danig op de proef gesteld. Iets waar hij zich

zelfzekerder over voelde naarmate de avond vorderde. ;-) Hij versierde zo zelfs korting op de pintjes!




Na het relaxen was het tijd voor het serieuze werk. In Phnom Penh bezochten we het Teol Sleng museum (S-21) en de Killing Fields. S-21 was voordien een middelbare school. Tijdens het Pol Pot regime is deze school omgebouwd tot gevangenis. Het hoofd van deze gevangenis was de vroegere directeur en leraar van de school...Mensen die verdacht werden tegen het regime te zijn werden hier naartoe gebracht, opgesloten en gefolterd. Nadien werden ze vemoord in de killing fields, 15 km buiten Phnom Penh. Van 1975 tot 1979 heeft de Khmer Rouge 2 miljoen (1/4 de van de totale bevolking!) Cambodjanen om het leven gebracht. Gruwelijk en hartverscheurend. Om heel stil van te worden.


"First they killed my father" van Loung Ung is een boek dat je echt moet lezen. Het is absoluut geen boek om gelukkig van te worden, maar geeft wel een goed beeld van Cambodja onder het bewind van Pol Pot.







En dan: de tempels van Agkor! Zo een grote stad dat je er 5 dagen in kan ronddwalen om te genieten dan de mysterieuze, magische tempels. Wij fietsten door deze stad en werden overdonderd door de schoonheid van Angkor...

Dikke kus,

Hey globetrotters,

tussen het maken van de rapporten door heerlijk wat lezen op jullie blog.
Het ziet er daar super uit. Moet wel raar zijn die kerstsfeer in de hitte.
Hier is de sneeuw voorlopig weer geruild voor regen regen regen.

Genieten is de boodschap dus!

dikke zoen

Stefke

Jolly!

Nou, dat hebben jullie daar mooi onderzocht! Voor mij is de tweede ster binnen ;-)

Terwijl het hier buiten weer gezellig is beginnen sneeuwen, zal ik eens even een update geven van de voorbije twee weken. Met oudjaar zijn we de bloemetjes gaan buiten zetten in het Brusselse, waar we met een hele bende in fifties-stijl een danske zijn gaan placeren. Een swingende Elvis-imitator, een flamboyante zaal, veel verkleedkleren en roodgestickte lippen, dure champagne,... het was ons het avondje wel. En ja hoor, er zijn foto's genomen, maar daarvoor richt ik me even tot Steven: zet jij onze groepsfoto even op de blog?

Ik ben net terug van enkele dagen Londen met la mama. We logeerden in een supergroot hotel met zeer veel oude charme en open haarden, waar we ons zalig aan konden opwarmen, want ook in Londen is het echt koud nu. Op sommige plaatsen in Engeland is het -20°C, dus we waren gewaarschuwd. Uiteraard hebben we geproefd van de sales in de onvermijdelijke warenhuizen Harrods en Selfridge's, dat is steeds een ware overrompeling. Ook in Carnaby Street vonden we onze gading: een kleurrijke wijk die nog in de hippie-periode is blijven steken - zie de knalroze straatdecoratie. Toch hebben we ook aan cultuur gedaan, mocht je hieraan zijn beginnen twijfelen. Een duik in het gigantische Tate Modern en in de antiek- en schilderijenverzameling van The Wallace Collection was echt de moeite. Verder zijn we goeiendag gaan zeggen in Notting Hill voor een avondmaal bij een Italiaanse familie met een zeer aantrekkelijke menukaart. In St. Paul's Cathedral konden we een dienst bijwonen waardoor we mooi het toegangsgeld van (jawel, je leest het goed) 12 pond konden ontwijken. Van de dienst hebben we niet veel gezien, maar van de kathedraal des te meer. Door het slechte weer in Engeland worden er voortdurend Eurostar-ritten geannuleerd, dus het had niet veel gescheeld of we zaten er nu nog. Nu ja, die extra dag hadden we daar ook zonder moeite om gekregen, want Londen is echt wel gigantisch. En gigantisch leuk, vind ik.

Zo, nu nog even uitblazen en dan begin ik voor echt aan het nieuwe werkjaar. Want aan alle mooie liedjes... Genieten jullie nog maar lekker lang van jullie mooie liedje, want het klinkt in onze oren echt wel zalig!

Oh ja, nog een klein nieuwtje: ik heb sinds kort ook een Plan-kindje uit Togo! Ik zal eens gauw een briefje gaan schrijven, zie.

Lisa

2de opdracht

"Alles staat in het teken van gezondheid deze maand. Ik zou graag weten hoe ze bevallen in Azie." De maand december stond in het teken van de 'gezondheid'. We kregen dan ook een komkommermasker, peel-off masker, een labello for her en eentje for him. Dank u wel he mams en paps!!

Tussen kerst en nieuwjaar verbleven we bij Kem en Monique in Sihanoukville. Kem heeft ons aardig verder geholpen. Dit zijn we te weten gekomen:

- Vrouwen bevallen thuis.

- Er bestaan prive - en publieke ziekenhuizen. De priveziekenhuizen zijn over het algemeen veel te duur voor de gemiddelde Cambodiaan. Daar kan wel een echografie genomen worden. Publieke ziekenhuizen beschikken lang niet over de nodige middelen. (soms kan een echo genomen worden en zijn eigenlijk ook nog vrij duur.)

- Moeders leren hun dochters hoe te bevallen. De moeder van de vrouw is ook aanweig bij de bevalling. De aanstaande vader is in de buurt en zorgt voor vb warm water.

- Er sterven nog steeds veel vrouwen en/of kinderen in het kraambed. 1 op 7 kinderen sterft voor hij/zij 5 jaar wordt.

- De situatie is de laatste jaren wel verbeterd. Er blijft evenwel een groot verschil bestaan tussen de mensen die op het platteland wonen en zij die het zich kunnen veroorloven naar een ziekenhuis te gaan.

- Na de geboorte wordt een vuur in een kolenpot aangemaakt. Dit om onder het bed te plaatsen, zodat dit lekker warm is voor de baby.

- In sommige dorpen wordt er na de bevalling voor de vrouw een mengsel van een bepaalde wortel klaargemaakt. Daarvan zou ze terug op krachten komen.

- Een gezin telt gemiddeld 4 a 5 kinderen. De oom van kem heeft er 12. Nu is het gemakkelijker om aan voorbehoedsmiddelen te geraken, dus worden er minder kinderen geboren.

- voor 1995 bestond er geen geboorteregistratie. In 1995 moest elk gezin de namen en geboortedata van elk gezinslid doorgeven. Iedereen heeft dus wel een geboortedatum maar vaak is dat een incorrecte. Kem is misschien 30 jaar oud. Zijn zus is 43, 44 of 45 jaar oud.

- In de ziekenhuizen wordt een geboorte nu wel geregistreerd.

- Verjaardagen worden niet gevierd in Cambodja. Als er al iets gevierd wordt is het enkel bij de tientallen, 30, 40, ...

- 48% van de Cambodianen is jonger dan 15 jaar. Tijdens de genocide van 75-79 zijn 2 000 000 mensen (1/4de !! van de totale bevolking) vermoord.

We hebben in Siem Reap het Angkor Hospital for Children bezocht. Dit ziekenhuis is opgericht in 1996 door fotograaf Kenro Izu en 'Friends without a border' en heeft sinds dan al enorm veel gerealiseerd. Vandaag verstrekt het ziekenhuis elke dag aan 350 kinderen gratis zorgverlening.

Het is ook het tweede grootste instituut dat kinderen met HIV/AIDS een anti-retrovirale behandeling aanbiedt. Ze voorzien ook opleidingen voor verplegend personeel en de nodige opvolging voor de mensen die op het platteland wonen. Een heel mooi initiatief dat alle steun verdiend! Check zeker de website eens: www.fwab.org

Voila, hopelijk is dit voldoende om te slagen voor onze tweede opdracht.

Mathijs en Femke Xxx

Vredeseilanden Campagneweekend 15-16-17 januari

Samen kregen we vlot meer dan 15 000 euro bij elkaar voor de Tanzaniaanse boeren. 7406.62 euro werd bij elkaar geschaakt door SD Worx, 6073.71 euro wordt geschonken door de stad Mortsel en de Onion and Goat Party bracht meer dan 1600 euro op aan giften en inkomsten! Hoe dat geld besteed wordt komen we in mei - juni 2010 te weten.

Ondertussen maken honderden vrijwilligers zich op voor het Vredeseilanden Campagneweekend! Op 15, 16 en 17 januari trotseren ook in jouw gemeente vrijwilligers van Vredeseilanden de Vlaamse winter. Gewapend met de slogan Boeren verdienen meer en de aloude Mannekes vragen ze steun voor de miljoenen boerenfamilies in de wereld, die nauwelijks van hun werk kunnen leven. Vredeseilanden plaatst dit jaar de bananenboeren van Tambacounda in de schijnwerpers. Deze boeren zetten de voorbije jaren de Senegaleese banaan op de bananenkaart en verdienden zo een beter leven voor zichzelf en hun kinderen.

Dit is slechts een van de positieve voorbeelden waarbij lokale boeren zelf de handen uit de mouwen steken om hun situatie te verbeteren. Vredeseilanden geeft hen dat extra ruggesteuntje om dit alles te doen slagen.

Ga het weekend van 15, 16 en 17 januari op zoek naar de mannekes in jouw buurt en steun de Senegalese bananenboer. Heb je 2 uurtjes vrij? Vraag dan yannis_derbali@hotmail.com om een hoop mannekes en post je aan de drukst bezochte GB of Delhaize in je buurt !!!

Meer info op http://www.vredeseilanden.be/

Beste wensen!

Joehoe!! Ik heb de eer als eerste te bloggen dit jaar!

Hey zonnekloppers!

De postbode maakte mijn laatste dag van 2009 wel heel goed! Merci voor het leuke kaartje, shoekes!!

Ondertussen is het einde van mijn verlofke al in zicht. Maar laten we daar nog even niet aan denken, hé!

Hoe ik die 14 dagen heb doorgebracht?
Een klein overzichtje:slapen, slapen en nog meer slapen - cadeautjes gaan shoppen, in de hoop dat je alleen bent in 't stad - babybezoekje bij collega - feesten -eten en te veel eten - lezen - nieuw broodmachine uittesten - Taipan - laatste competitie wedstrijd met 8-0 winnen - tante worden voor de 5e keer, welkom Loes - nieuwjaarsbrief van petekind aanhoren - pakjes opendoen - gewoon niks doen

Wat ik eigenlijk ook had moeten doen:
mijn accordeon wat meer vastpakken - met de stofzuiger rond sjeezen - toerist zijn in eigen land - zelf kerstkaarten knutselen - gaan joggen - voor school werken - wat minder geld uitgeven - goede voornemens bedenken

Kheb er van genoten, en is dat niet het belangrijkste?!

Kwil jullie nog veel mooie ervaringen toewensen in dit nieuwe jaar.... Hou jullie goed!

Dikke kus!
Heleen aka Tant Eleen aka mijn meter