Femmathijs,

Ik heb met veel plezier jullie verslag gelezen. Super!

Dank je voor jullie kaartjes. James is even op visite geweestbij ouders van Femke, maar daar zullen jullie allang van gehoord hebben. Dat is allemaal erg goed verlopen. Hij is nu al een tijdje terug en het is precies of er niets gebeurd is. James past zich heel goed aan aan de situaties.

James heeft enkele weken geleden zich gerold in vers gemest gras. Hij had een andere kleur gekregen en stonk uren in de wind. Er zat niets anders op dan hem een flinke douche te geven. Daar heeft hij toch deugd van gehad want hij heeft dit allemaal zeer rustig ondergaan. Nadat zijn pels droog was, was hij net een teddybeer, hij had van die schattige krulletjes.

James is ook al meegeweest naar de zondagmarkt in Heist op den Berg. Hij was daar niet de enige hond op deze markt. Maar zoals jullie ondertussen al weten, is hij een voorbeeldige hond en gedraagt hij zich heel goed. Je kan er echt overal mee komen.

James heeft talent als fotomodel, hier enkele foto's.

Dit weekend zijn we ook naar de Efteling geweest. helaas, geen honden toegelaten.

We hebben daar wel Roodkapje herkend!

De zomer lijkt hier wel begonnen en we genieten nu van elk moment dat we buiten kunnen zitten. We gaan dan ook veel wandelen. In november ben ik gestart met fitness en heb ondertussen getraind op de loopband. Nu ga ik niet alleen wandelen maar tracht ik tweemaal per week ongeveer een half uur lang te joggen met James. Ik vraag me wel af voor wie dit het vermoeiendste is.

Vele knuffels van James en... hij verjaart binnenkort, dat zullen we dan wel vieren! Ook een gelukkige verjaardag Femke, ik wist het niet.

Echt handig ben ik niet met het plaatsen van de foto's. Ik kan ze niet zo goed schikken!

Ingrid

Lentekriebels

Ooi,
Sta me toe eerst even uit volle borst 'hoera hoera voor Fem' te schrijven! Proficiat met je 27 lentes - dit wordt vast en zeker een van die verjaardagen om in te kaderen. Mathijs, leg je liefje maar eens goed in de watten, hé.
Hier kabbelt alles zo een beetje verder, met uiteraard een nieuw snoetje in de vriendenkring dat met alle aandacht gaat lopen ;-) maar dat is die kleine Fran meer dan waard. Wat een knoddig ding! De afgelopen weken kan ik samenvatten als:

Licht opgestoken in het Poolse Krakau
Een klein stadje met karakter
Niet zo leuk: regen regen en nog veel gesloten gebouwen
Tussen de bloesems fietsen
En een duik in het übergezellige Maastricht
Kan ik echt aanraden als teambuilding met collega's!
Rara, kriebelige ogen, niezen en zakdoeken à volonté
In strijd met mijn eerste echte hooikoortsaanval (geen lachertje)
Eftelingen Efteldingen... een dagje met de interim mama van James
Beëindigd met een prachtige portie poffertjes
En gisteren Kim en Yves gaan geluk wensen, dat ze
Lang en gelukkig getrouwd mogen zijn
Seffens Stevens verjaardag vieren met een braaike

Dus nu zijn we er volledig klaar voor: alle dagen zon, temperaturen van min. 25 graden, trage terrasjes, zomersproetjes, ijsjes en barbecues en oh ja, dat zomerdieet :-(
(Niet zo hete als bij jullie, maar toch) warme groetjes!
Lisa

Fran

Hey Femmathijs!

Na een wervelstorm aan emoties en veranderingen, valt alles stilletjes aan in zijn plooi... Daarnet is Hilde nog langs geweest met jullie Aziatische slabbetjes. We vinden ze geweldig! Merci!

Eindelijk wat tijd gevonden om te antwoorden op al jullie 'hoe-vragen'!

Het doet wat met je, die titel 'mama' en 'papa'. Plots heb je daar een klein wezentje in je armen dat je voor de rest van je leven wil beschermen. Het verhaal van het impala jong schiet me plots weer te binnen en ik krijg de krop in de keel...

De afgelopen 14 dagen in een 'notendop':

Dinsdagmorgen (30 maart) zo rond een uur of zes voel ik een 'plopje' en enkele druppels... "Steven, ik denk dat mijn water gebroken is...of toch niet? We zullen voor de zekerheid vanmiddag met de gynaecoloog bellen." Verdict om 15u: naar het ziekenhuis met wat harde buiken(wauw die weeën vallen reuze mee!). Na onderzoek door de vroedvrouw en een kwartiertje aan de monitor mag ik net nog mijn koffer uit de auto halen en het ziekenhuis niet meer verlaten. Die enkele druppels waren dus degelijk vruchtwater. Heel de avond aan de monitor gehangen maar nog steeds geen weeën...

Om 12 u snacht's is het dan tijd voor de draadjes. Na de baxter met glucose nog één met antibiotica en dan nog een ballonnetje(das dus echt nen ballon)om mijn baarmoederhals week te maken. We gaan inleiden zegt de gynaecoloog, ik zou dus toch maar een epidurale nemen. Hopla, nog een draadje in de rug.

Woensdag 31 maart rond 10 u kreeg ik toch wel veel last van rugweeën ondanks het bijpompen met de epidurale. Steven moest goed duwen tegen mijn rug om de pijn weg te nemen. Toen Annick(vroedvrouw)ons aantrof in die houding, vroeg ze of ik wel voldoende bijpompte. Waarop ik volmondig ja knikte. Tja, laat die anesthisist dan maar iets 'straffer' inspuiten...

14u: Allright! We zitten al aan 9cm! Nog ene te gaan maar eerst nog een echo want ze zit echt nog hoog. En wie kijkt er daar naar de sterren? Die kleine pruts Fran. "Hmmm, we zullen nog twee uur wachten maar als ze dan niet daalt en draait, zetten we het mes erin", zegt de gynaecoloog terwijl ze een grote snijbeweging maakt op haar buik.

16u: "Maak jullie maar klaar voor een keizersnede". Spijtig maar als dat het beste is voor Fran en de mama dan is het snel beslist. Vlug nog een mooi pak aan, een nieuwe epidurale (want die oude zat dus toch verkeerd) en dan snijden maar...

16u45: En hier is... Een dochter, maar dat wisten we stiekem al. "En hoe heet ze?" "Fran", zeggen we samen met de tranen in de ogen. "Het is een schoontje", zeggen de gynaecoloog en de vroedvrouw. Jaja, wij kennen dat... (een goeke of een schoontje)

Na zes dagen van kortere nachten, Fran die eerst 'teveel' afvalt, af en toe de melkkoe uithangen (lees afkolven), Fran die dan weer 100gr per dag bijkomt, toffe bezoekjes en pakjes, middagdutjes voor mama en papa, gewoon zitten kijken naar Fran en dan beginnen wenen, babytips à volonté en zeer goede zorgen van de vroedvrouwen was het heerlijk om dan op een stralende lentedag thuis te komen. Fran in de buggy en weg waren we voor onze eerste wandeling (gaan stoefen in 't dorp)

Kortom, wij voelen ons supergoed!! Alleen moet Steven morgen terug gaan werken, dat zal wat anders zijn... Ik zal hem hier missen want hij soigneert ons echt goed!

Dikke kussen,

Fran, Eef en Steven

PS. Graag zouden we met de vliegende bol van professor Gobelijn tot bij jullie vliegen om dan samen met jullie een braaike te doen in de schaduw van jullie bushcamper.

PSS. Fem, in ruil voor een videoke of meer foto's van Fran hadden we graag een foto van uw Namibiaans kapsel gehad. We zullen ze echt niet verder verspreiden ;-)

Goed geboerd!

Indonesie betekende meer dan parelwitte stranden, rokende vulkanen, gillende mullahs en geofferde bloemetjes. Op 16 en 17 februari werden wij met open armen ontvangen door Vredeseilanden Indonesie. Omdat we in Belgie onze rugzak helemaal hebben leeggekieperd zal het fotomateriaal helaas nog even op zich laten wachten. Desalniettemin kunnen jullie al genieten van dit verslag ;-)

Op 16 februari sprongen we gezwind op onze brommer. Google earth deed een prima job en zette ons af voor de deur van Veco Indonesia in Denpasar. Nadat we alle vliegjes uit onze ogen peuterden, onthulde Rogier Eijkens ons de geheimen van Veco Indonesia.

Sinds 1970 tracht Vredeseilanden de levensomstandigheden van boerenfamilies te verbeteren. Zo willen ze bereiken dat er voldoende voeding is zodat mensen niet enkel overleven, maar ook handel kunnen drijven en een goede prijs voor hun product krijgen. Kinderen moeten naar school kunnen gaan en er moet degelijke huisvesting zijn.

Het verwonderde ons niet dat Veco in eerste plaats rijstboeren ondersteunt. Elke mogelijke plek op Bali en Java is immers tot rijstveld omgetoverd. Indonesie is sinds twee jaar min of meer zelfvoorzienend op gebied van rijst om zo 240 000 000 (!!!) monden te voeden. Naast rijst focust Veco ook nog op cacao, koffie, cashew -en pindanoten en groenten.

Veco tracht boerenfamilies te ondersteunen van productie tot consumptie. Door boeren te organiseren in boerenorganiasties en nauw samen te werken met plaatselijke NGO's willen ze de waarde van het product vermeerderen, de consumenten bewust maken wat te kopen en wegen op het lokale/nationale landbouwbeleid.

Wat ons zo aanspreekt in de aanpak van Veco is dat ze een heel duidelijke bottom-up aanpak hanteren. Ze werken nauw samen met lokale NGO's en belangengroepen die kennis hebben van de regio, situatie en problematiek. Er bestaat geen kant en klare oplossing, maar door deze manier van samenwerking kan je de situatie van boeren echt verbeteren.

In Indonesie trekken ze duidelijk de kaart van organische landbouw. Studies wezen uit dat de pesticiden en meststoffen die normaal gebruikt worden schadelijk zijn voor de gezondheid. Het gebruiken van organische middelen levert niet enkel een betere oogst op, het is eveneens gezonder. Verder is het in overeenstemming met het Balinese hindoeisme (Trihita Karana) waar de harmonie tussen mens-god-natuur centraal staat.

Tot zo ver de theorie, dag twee stond in het teken van de praktijk! We werden opgewacht door een hele entourage en er lag een goed gevuld programma voor ons klaar.

Eerste halte: de eerste wereldwinkel van Bali. De officiele opening zou nog volgen, maar wij kregen toch al een sneek preview van de rekken vol organisch geteelde rijst, koffie,vanille, honing,...Het doel = comsumenten bewust maken van de meerwaarde van organisch voedsel & boeren een kanaal aanreiken om hun producten aan de man te brengen. Wij kochten prompt koffie, vanille en koekjes. Nog even poseren voor de winkel en de kolonne vertrok naar een boerenorganisatie die zich toelegde op het telen van organische rijst. Zij toonden ons heel fier hun groene velden en ingenieus irrigatiesysteem. We bezochten ook nog een familie die was overgeschakeld naar het telen van organische groenten. Zij hadden sindsdien een maandelijke omzet van 800 $, wat veel meer is dan voordien.

De laatste stop was een leerboerderij. Hier lagen de witte kolen en paprika's pas echt te blinken. Landbouwers komen van heinde en verre naar hier om zich de beginselen van organische landbouw eigen te maken. Met een kopje rijstthee sloten we deze 2-daagse af. Moe maar voldaan, en met genoeg stof tot nadenken klommen we op onze brommer richting Ubud. We kropen vroeg tussen te lakens. We konden geen rijstpap meer zeggen...

We willen de mensen van veco Indonesie echt heel hard bedanken om ons twee dagen mee op sleeptouw te nemen. We konden niet beter ontvangen en rondgeleid worden. We wensen jullie nog heel veel succes met jullie nieuwe programma! Goe bezig!!

Mathijs & Femke

Opdracht 5

luidde als volgt..."Waarschijnlijk hebben jullie nu al een lievelingsgerecht...Wij willen weten wat dit is, dus neem foto's van de bereiding en het resultaat. Aan de hand van jullie verslag kunnen we het thuis dan nog eens maken."

Jullie willen foto's van eten....jullie krijgen foto's van eten!! Na steeds op restaurant te gaan in Azie (pffff) keken we er zeker naar uit om ons eigen potje te koken in den Afrique. Met een glas prima wijn wachten tot de kolen warm genoeg zijn om te braaien...Er zijn erger dingen in het leven...

En mams en paps, bedankt voor het boek dat bij de maand maart zat! Het was goed, spannend en op 2 dagen helemaal uit.

Ons het nie besef nie!

Die tijd stap hopeloss te vinnig aan! Ons het nie besef ons is reeds in Namibia nie. Ons geniet elk oomblik en die oop landskappe bly werkelyk asemrowend.



Als zombies dwaalden we de eerste dag door de straten van Kaapstad. Gillie - Bali - Java - Abu Dhabi - Brussel - Londen - Kaapstad op 4 dagen was toch wat te veel. Bovendien hadden we elke mogelijke backpacker afgelopen naar een betaalbaar bed. World cup fever!


Kaapstad betekende uiteraard Robbeneiland, V n A Waterfront, Longstreet, The Gardens, SA Museum (mooie mineralen), Camps Bay, Table Mountain, Townships ... Daarnaast moesten we vooral uitdokteren hoe we in hemelsnaam in Tanzania gingen geraken. Na veel internetten, lezen, telefoneren en rondhoren botsten we op Andre Viljoen! Recht uit de bush in kaki-kostuum inclusief kniesokken. Na 3 weken weten we nog altijd niet hoe cool onze Toyota Hilux - Ranger Bushcamper juist is ... in ieder geval behoorlijk cool: rooftop tent, 4x4, indrukwekkend stel banden en een heleboel tools die we hopelijk niet al te veel nodig zullen hebben.

Na 10 dagen voorbereiden en wachten doken we met klamme pollekes de Bushcamper in, recht het Kaapse spitsuur in. Eerste stop 'Stellenbosch' met slechts 1 doel, klaarmaken voor de Grote Trek: koffer vol wijn steken en de extra water- en dieseltanks vullen. De uittocht uit Kaapstad maakt je toch wel even stil. Van het hippe Kaapstad - door de golfplaten Cape Flats - recht de prachtigste wijngaarden in. Een land van grote contrasten.

De Westkust is werkelijk asemrowend en na enkele dagen waren we overtuigd dat kamperen de beste beslissing ooit was. Scheurend door het dorre wijdse landschap enkel geflankeerd door elektriciteitspalen en bergen. Vanuit het niets duikt er plots een dorpje op met groene tuintjes vol rozenstruikjes. Van zodra je denkt er even te stoppen ben je er al terug voorbij. s' Avonds beland je zonder twijfel op een prachtige camping aan de kust, in de bush, in de bergen of in een gezellig dorpje. De braai wordt aangestoken, flesje ontkurkt, vleseke erop, kletske met de buren, sterrekes zien ... baai genieten!

Kamperen is wel duidelijk in het blanke Zuid Afrika. Mensen zijn ongelooflijk vriendelijk en geinteresseerd. Toch durven ze ons al eens door de politieke correcte haren strijken. Ze kunnen hier nog wel wat generaties gebruiken.

Op de grens met Namibia en Botswana doken we het Kalagadi Transfrontier Park in. Om de grens met Botswana over te steken moest je een experienced 4x4 driver zijn. We speelden op veilig en kozen de Namibische richting. Onze eerste game drive leverde gelijk een cheetah op een een fine omdat we te laat aan de Gate waren. Door de volgende dag voor dag en dauw te vertrekken wisten we de ranger te verschalken. Na enkele kilometers stonden we oog in oog met een leeuw die duidelijk tegen een stekelvarken was aangelopen. Iets verderop leerde een cheetah moeder haar twee welpen een impala te vangen. De oefening duurde gruwelijk lang en hopelijk graast het impala jong nu vredig in de impala hemel. De laatste dag besloten we ons met een pick nick gewoon ergens te zetten en te zien wat er gebeurde. Een impala jong met een reeds beknabbeld pootje hinkte hopeloos achterop en zakte van vermoeidheid in elkaar. De moeder keek met angst naar het jong en de bosjes iets verderop ... en met rede: Dikke Simba en zijn poezeke! Toch hadden ze blijkbaar meer oog voor elkaar en zoekend naar een stukje schaduw ploften ze zich naast onze auto neer. Grote gele ogen kijken je recht aan! Mooie afsluiter voor Zuid Afrika.

Wij kussen nog elke dag onze pollekes dat wij dit mogen en kunnen doen. Ondertussen zijn we in Namibia op zoek naar de beste Mathijs-in-witte-jeep-met-gigantische-stofwolk-achter-hem-foto. Tot groot jolijt van Femke.

Tussendoortje

Vredeseilanden collega Peter ploetert zich dezer dagen te pletter in Senegal. Voor zij die onze Vredeseilanden verslaggeving wat mager vinden (wordt aan gewerkt) of zelf graag op de mountainbike-trappers staan, check dit zeker even uit: http://www.sporza.be/cm/sporza/extra/sporza_senegal

Er zijn zelfs nog enkele sponsorplaatsjes vrij ;-) http://www.senegalclassic.be/tabid/138/Default.aspx?dsparam1=17

Groeten uit Swakopmund (al 1 vraag beantwoord van Heleen)