maandag 31 mei 2010

Op onze eerstgeborene 'Pricilla'!


Moest het toch een zoon zijn wordt het Mr. Muzumwe... toch als het van de Botswaanse douanebeambte afhangt. We heften er gelijk het glas op. Namibie - Botswana, wellicht de vrolijkste grensovergang tot dusver.




Botswana stond aanvankelijk niet op het lijstje, maar Chobe National Park zou een aanrader zijn. We besloten er 2 nachtjes te kamperen. De maribu's, nellies, wrattenzwijnen en olifanten verwelkomden ons al na de eerste bocht. F*cking Etosha, al die dieren zitten gewoon hier!



Geen hekken rond de kampplaats, geen patrouillerende bewaker met een krachtige proppenschieter, kamperen doe je hier boenk in het park naast de rivier! We waren dus allebei een beetje op onze hoede, maar de nellie's briestten op een veilige afstand, de krokodillen zwommen rustig de andere kant op en lucht was gevuld met miljoenen libellen. Chobe trakteerde ons op een prachtige zonsondergang. We sprokkelden nog snel wat hout in de hoop de olifanten af te schrikken met een kampvuur. Het lukte.


De volgende ochtend vroeg op pad op game drive. 'S middags besloten we terug te keren naar de kampplaats om een dutje te doen, hout te sprokkelen en een pasta'ke te koken. Toen de spirelli's net in het water lagen spotte Femke 3 olifanten achter de bosjes. Pas toen we op de Bushcamper klommen zagen we dat het er minstens 50 waren, waaronder een heleboel kleintjes. Daar stonden we dan: ik naast een berg vers gesprokkeld hout, Femke aan de pas kokende spirelli's. Ingesloten tussen de rivier (vol croc's en nellie's), enkele bosjes (met een gigantische bijenzwerm) en een groep olifanten die al badend en grazend onze richting uit kwamen. We hadden de vorige dagen al aan de lijve ondervonden dat olifanten hun kleintjes zeer overtuigend kunnen verdedigen. Nog nooit zo snel alles in de koffer gepropt en met enkele reuzen in het kielzog naar veiligere oorden gescheurd. Allebei klaarwakker en zweetpollekes. Die nacht hebben we een gigantisch kampvuur gemaakt.



De volgende ochtend hoopten we rustig uit het park rijden om die middag de grens met Zambia over te steken. Een niet onbesproken grensovergang. Na een half uurtje bollen brak een hels onweer los. De zanderige weggetjes van Chobe veranderen in geen tijd en kolkende rivieren. Het water stroomde net niet binnen. Onze Toyota Hilux 3.0 trok ons er zonder moeite door. Naast enkele verzopen impala's en buffels kwamen we ook nog een verzopen trein aan Japanners tegen die weigerden hun safari te op te zeggen (ondanks hun open safari voertuigen).



De grensovergang begon al schitterend! Stempel halen bij Botswaanse immigratie ... geen probleem. Customs? Niet nodig ... nothing to declare (Daarna toch in onze Zuid Afrikaanse wagen stappen). Om aan de Zambiaanse zijde te geraken moesten een stuk door de rivier om met veel gas te geven op de ferry te springen. Wederom een pluim voor onze Bushcamper. De Zambiaanse grenspost was een modderpoel vol vrachtwagens, lepe geldwisselaars en twee stomme Muzungu's die in Botswana niet met hun wagen door customs zijn geweest. Om met een buitenlandse wagen in Zambia te rijden heb je een waslijst aan certificaten, taxen en verzekeringen nodig. Sommige mag je in dollar betalen, andere in Botswaanse Pula andere moet je in Zambian Kwatcha betalen. Uiteraard kan je buiten Zambia nergens Kwatcha verkrijgen en aan de grens is niet zoiets als een officieel wisselkantoor. Wij ploeterden door de modder van immigratie naar customs, van Carbon tax office naar de Road tax office, naar de flikken ... steevast met een zwerm aan 'fixers, en geldwisselaars in ons kielzog. Voor alles had je een papier van de Botswaanse customs nodig! (die dus aan de andere kant van de rivier lag) We zetten onze grootste smile op en wapperden met zoveel mogelijk papieren (behalve dat van customs dan). Als we na 1,5 uur smilen en betalen dachten alles geregeld te hebben, bleek er nog een bepaalde tax en verplichte verzekering te zijn. Femke trok met een steeds kleiner wordende smile in een van de containers om een verzekering te bedisselen. Hopelijk moeten we er geen beroep op doen.

Na 2,5u trok de Bushcamper ons voor de derde keer die dag uit de modder. Welcome to Zambia, met dank aan onze Bushcamper!

zondag 30 mei 2010

James is jarig


Hip hip hoera voor James want hij wordt 9 jaar.
Deze speciale gelegenheid wilden we niet zomaar voorbij laten gaan. We hebben dan ook enkele vrienden en vriendinnetjes van James uitgenodigd voor een feestje. De buur Buddy (beagle) is zijne maat, maar deze moest forfait geven wegens gezondheidsredenen. Ook Zorro is van de partij (beagle). Het buurteefje Senna is wat moeilijker, maar ze was stil en viel best mee. Daarnaast zie je ook Basta, Mimi, Ollie en Bollie. De rest ken ik niet bij naam.
De ravage na het feest viel mee, hier hebben we geen beelden van, het fototoestel is gesneuveld...

Dus nog eens hip hip voor James!
Nog 1 maand en hij ziet jullie teug. ik ben benieuwd!

zondag 23 mei 2010

over koetjes en kalfjes...

Ahoi avonturiers!

Hoogdagen hier in België...een extra lang Pinksterweekend en tropische temperaturen (Jawel we overschreiden de 25° terwijl we 10 dagen geleden amper de 10° haalden!!!). Gevolg: lange rijen aan de kassa, lege vleestogen en over 'herbe de provence'geuren!
En dat terwijl Bobbejaan Schoepen naar de eeuwe jachtvelden is vertrokken en het politieke land stemmen probeert te ronselen voor 13 juni. Jawel we gaan alweer voor een nieuwe regering, 't lijkt wel of we in het Guinness book of records willen komen.

Maar ik kan me voorstellen dat dat nieuws jullie weinig kan schelen op dit moment. Veel belangrijker is natuurlijk 'Hoe-het-met-mij-gaat-nieuws' hé.

Wel, kort gezegd! 't Is goed met mij! Maar dat zegt natuurlijk weinig hé. Ik zet enkele leuke weetjes op een rijtje:

Mijn kamer, ondertussen al 2 maanden...en we doen er nog eens zoveel bij! Kmag echt niet klagen hoor! 't Valt reuze goed mee! Chez 'Hotel MaMa' geniet ik er natuurlijk van dat mijn eten klaar staat en mijne was en mijne plas gedaan wordt, samen nog een koffietje drinken, een lekker uitgebreid ontbijtje op zondag, 'Thuis' dat oorverdovend luid klinkt, radio 2 en 50 keer hetzelfde liedje, ...

En toch...is 'took heerlijk om gewoon mijn eigen goesting te doen...Effe doorbijten!

Nu we het er toch over hebben. Khoor jullie al denken: 'Hoe zou het ondertussen in de wasstraat zijn?' Wel, tis er verdomd stil geweest! Terwijl er gewacht moest worden op dakplaten is het werkvolk vertrokken naar een andere werf... en krijg ze dan maar weer terug bij u hé. Als ik 'de Marcel' mag geloven staan ze er dinsdag terug! Ondertussen ben ik wel de kleur van mijn ramen gaan kiezen, ral 7039 of beter gekend als kwarts grijs. En nu massaal duimen dat ze nog geleverd kunnen worden voor het bouwverlof!


stress stress stress en wat dat met ne mens kan doen...
Hoofdpijn komt en gaat in mij leven. Maar een tijdje geleden kwam het meer dan dat het ging. Ik voelde de knoop zitten, ik stond er mee op en ging er mee slapen, ik slikte neurofen alsof het lekkere snoepjes waren.........allemaal niet goed! Tijd om het heft in handen te nemen! En zo belde ik een osteopaat op en mocht snel op consultatie. On-ge-loof-lijk!!! Magische handen. Nog enkele dagen had ik last, maar das normaal. Maar sindsdien....(hout vasthouden!) niks meer gevoeld! Een helder en vrij hoofd! Zo zalig!!!!!

Lang geleden da'k nog eens zo kwaad ben geweest!!!! En dan nog wel op 'kweet-ni-wie'! Een of ander flauwe plezante vond het nodig mijn fietske te pikken. Grrrrrrrrrr. Jaja, natuurlijk stond hij op slot. Zo'n sjeesveloke steekt natuurlijk de ogen uit hé!
Mag ik u voorstellen aan mijn nieuw racemasjien!
Mr Max!! Hydraulische remmen, aircozadel en een supersonische vormgeving! Hij zal voortaan mij bijstaan bij mijn fietstochtjes doorheen het vlaamsche land, doorheen weer en wind!
En ja, fietsepikkers van mijn voeten, probeer hem nog maar eens te pikken! Ik ben verzekerd nu, nah!

Wanneer de winter zijn rug keert en het eerste zonnetje van de partij is maken rommelmarkt-liefhebbers zich klaar. En zo ook ik! Op tijd uit de veren om te gaan snollen in andersmans rommel. Ziehier enkele van mijn nieuwste aankopen! Het seizoen is nog maar net begonnen, maar deze pareltjes pakken ze me al niet meer af!




Eens mijn verkleedkleren aan durf ik het podium op om weer eens een typke neer te zetten op het schoolfeest; Maar ook de kids gaven het beste van zichzelf.
Tis ondertussen aftellen geblazen op school! Niet zozeer naar het einde van het schooljaar (hoewel) maar wel naar een nieuwe directie!!
Tis goed geweest! Tijd voor vernieuwing en verandering. We hebben genoeg afgezien!
Een jong meiske (28!!) wordt vanaf september voor de leeuwen gegooid! Laat maar komen!!!

Hoewel we wekelijks 30 min. gingen lopen, Michiel en ik, voelden we weinig vooruitgang (op conditioneel vlak wel te verstaan).
De fitbus stopte op een mooie zondag in Mortsel. Geen betere manier om eens te kijken hoe fit we nu eigenlijk wel zijn.
Met een hartslagmeter werden we op een fietske gezet waarvan telkens de weerstand zwaarder werd. We moesten fietsen tot we niet meer konden. En dan werden alle gegevens in een computer gestoken. Het resultaat: ik zit op niveau 4 van de 7(niet slecht als je weet dat de doorsnee Belg amper de 2 bereikt). Nadien kregen we een trainingsprogramma mee met de persoonlijke hartsalgzonens zodat we na 10 weken een niveau zouden kunnen stijgen. Toch straf, want nu met de juiste hartslag loop ik al makkelijk 60min!!

Is ie niet prachtig, deze hoed!
Tis een stukje van mijn Feest-outfit. Kzocht een nieuwe uitdaging én ik heb ze gevonden. Kverdien er nog geld mee ook!
Kben namelijk ingeschakeld om op feestjes en evenementen de kinderanimatie te voorzien! Weer kinderen, maar tis zo'n leuk publiek om mee te werken!
Met een hoop leuk materiaal trek ik naar de mensen thuis. Terwijl de volwassenen dan op hun gemakje kunnen tafelen, neem ik de kids onder mijn hoede (letterlijk en figuurlijk!)
Ziezo shoekes! Tot hier mijn update! Geniet met volle teugen!
Dikke kus en hopelijk krijgen we snel nog een verslagje van jullie!
Heleen

donderdag 6 mei 2010

Hair grows...





Mata Mata - Kgalagadi Transfontier park: hier steken we de grens met Namibie over. We hebben hoge verwachtingen. We hoorden immers niets dan goed van andere reizigers. Prachtige campsites, adembenemende natuur,... Laat naar komen!






1ste stop: Keetmanshoop. De camping zag er verlaten en niet zooo gezellig (understatement) uit. We zijn er echt helemaal alleen. De dronken security guard steekt, terwijl hij een hapje mee-eet, een betoog af over God, Satan, blank-zwart en "people who kill for nothing..." Nice!
's Morgens waren we heel vroeg wakker en snel op weg naar Luderitz. Een gezellig stadje aan zee, midden in de woestijn. Vlakbij ligt Kolmanskop. Van 1900 tot 1950 lagen de diamanten er letterlijk voor het rapen. Dit resulteerde in een stad midden in de woestijn, met casino, kegelbaan en ijsfabriek! Vers drinkwater werd elke week vanuit Kaapstad per boot en os ingevoerd. Te zot voor woorden. Helaas, in de '50 werden er op andere plaatsen meer en grotere diamanten gevonden. Kolmanskop liep helemaal leeg en werd een echte spookstad die je tot vandaag de dag kan bezoeken.

In Luderitz besloten we den bushcamper tot 15 mei te houden (yippie) en reden via kleine dorpjes noordwaarts. Kleine dorpjes zijn hier echt klein. 1 tankstation, 2 huizen...That's it! Hetzelfde stipje op de kaart in Vietnam stond gelijk aan een stad van 300.000 inwoners. Wat een verschil!

Ondertussen stonden Eef en Steven op het punt een kindje te krijgen. We hadden enkel gsm-ontvangst als we op het dak van de auto gingen staan of de dichtsbijzijnde heuvel beklommen. We moesten dus afgaan op ons gevoel en de stand van de maan. Bij volle maan dachten we dat het zo ver was. We ontkurkten een flesje fonkelwijn en sloten af met neut wisky na het eten. We dronken en we vierden, en we dronken en we vierden, en we dronken...Op de geboorte van de nieuwe spruit. Al onze goede intenties en een stevige kater ten spijt. Fran Will werd uiteindelijk 3 dagen later op 31 maart geboren. Nog eens een dikke proficiat Eef en Steven!

Tijd om onze zonden weg te wassen. We hielden halt bij Betesda 'a christian retreat' alvorens we op zoek gingen naar Ann Van Elsen in de Sossusvlei. Anneke hebben we niet gevonden, maar deze twee prachtexemplaren kwamen we er wel tegen. Hier zaten we voor het eerst ook echt vast in het zand. Geen nood. Femke haalde haar 4x4 kunsten boven en leidde ons zo naar veiligere paden.

In Solitaire werd het ons nog maar eens duidelijk dat we echte stadskinderen zijn. Op de camping liep een hele zoo rond. Zo ook Bokkie, de half tamme impala (die het niet op vrouwtjes had) en maar wat graag de slagkracht van haar horens test. Kan voor grappige situaties zorgen...
De campsites bleken ook met reden zo zanderig. Bosjes worden zonder pardon weggekapt om de slangen en schorpioenen te ontmoedigen even langs te komen. 's Avonds dan toch maar weer de stapschoenen aan, want zoals de locals ons zeiden: "Oooooh, there's many!"

Na de beste appelcrumble ter wereld trokken we naar Swakopmund. Tot dusver heeft den bushcamper ons nog nooit in de steek gelaten (hout vasthouden). Mathijs dacht ons geluk even op de proef te stellen door over een ijzeren staaf te rijden. "Shit, ze zit in de benzinetank..." "Nee, ik denk het niet..." "Of toch..." We konden de staaf uiteindelijk gewoon lostrekken uit de voering van den auto (Sorry Andre) en verder rijden.

Swaskopmund = sandboarden. Niemand die hier komt kan daaraan ontsnappen, wij dus ook niet. Op locatie werd ons uitgelegd wat wel en wat zeker niet te doen. "Alles duidelijk?" :Jaajaaa, alles duidelijk!" We zouden 6 afdalingen doen en begonnen met de babypiste om op te warmen. Na een flinke beklimming (skiliften bestaan hier niet) was het aan ons. Slik, is dat de babypiste??! De piste zag er eerder zwart uit, maar we kwamen voor de adrenalinekick, we zouden ze krijgen ook! Dus niet twijfelen! Liggen, glijden, bord wat naar boven houden een NOOIT loslaten! Na een paar snelle en spannende afdalingen, een interessante duoglide en veel, veel zand in mn mond (uiteraard liet ik mn bord wel los) zat het er op.

Via de Skeletoncoast en Seal Cross trokken we verder naar het noorden. De Westkust van Namibie is grillig, In de loop der jaten zijn er tientallen schepen vastgelopen. Indrukwekkend en griezelig. Je kan er ook een van de grootste permanente zeehondenkolonies ter wereld vinden. 80.000 tot 100.000 zeehonden liggen daar op het strand. Wat een zeehonden en wat een stank!!

In Etosha national park ondervonden we dat de dieren zich niet altijd laten zien. (En dat dat soms frustrerend kan zijn) Maar de natuur was er prachtig en we zagen wel een caracal.

Jaja, hier is ie dan. De domme-toeriste-op-zoek-naar-een-lokale-ervaring-en daar-achteraf-veeeeel-spijt-van-heeft-mop! Ik zou naar de kapper gaan terwijl Mathijs verjaardagspakjes zou zoeken. Strak plan! Niet dus...
Het vrouwmens zette de schaar in mn onschuldige lokken en 'sneed' er zowaar 10 cm af. Zo maar, zonder vragen, zonder voorbereiding. Ik probeerde (zelfs nog op een beleefde manier) uit te leggen dat dat niet exact was wat ik in gedachten had. Ze zei me dat ze het begreep en 'sneed' er prompt nog een stuk af.
"Stoooooooop!!!!" "Nee, zo niet, ik wil dit niet" De vrouw begreep geen jota van wat ik zei en keek me vol ongeloof en verbijstering aan. Na een korte discussie kon ik nog enkel "okay, bye" uitbrengen en ben ik letterlijk weggelopen.
Rennend door de winkelstraat was ik op zoek naar Mathijs. Uiteindelijk zag ik hem op straat, ik spurtte er naartoe en gooide me in zijn armen. Drama, tranen, een regelrechte ramp.
Het meisje van het toeristisch bureau wist me een nummer van een zekere Margaret te geven. Margaret heeft een kapperszaak in het ziekenhuis van Tsumeb (zooo erg was het dus met mn haar gesteld) en kon me direct ontvangen (Dank u, Dank u Margaret). Zij wist, met veel gezucht en gekreun, toch nog iets van mn coiffure te maken en nam afscheid van me met de troostende woorden: "Hair grows meiske."

Via de Caprivistrip zochten de twee helden verder hun weg richting Botswana. Veel campings waren overspoeld omdat de Zambezi 6 meter hoger stond dan normaal. Maar we vonden er nog twee waar we terecht konden. We verschalkten er de kroko's, nijlpaarden, black mamba's, nieuwsgierige otters en woeste geiten (Bokkie II).
Namibie was heftig, intens en heeeeeeel leuk! Op naar Botswana!!

Femmathijs X

dinsdag 4 mei 2010

Over nieuwe vriendjes, trouwfeesten en braaisels!

Hey globetrotters!

Terwijl jullie daar negertjes aan't worden zijn onder de Afrikaanse zon, lig ik (Caroline) hier te vegeteren op de zetel met een vettige angine-keelonts
teking. Maar, ieder nadeel heb ze voordeel: eindelijk uitgebreid de tijd om jullie wat up te daten!

Er is een nieuw vrien
dje in de familie, en wat een schoontje! (ok, dat wisten jullie al). Maar hier nog enkele kiekjes van verse Fran:












































En ook Rouane groeit als een kooltje, maar 't blijft wel een heel schoon boeleke:















Over nieuwe vriendjes gesproken, ik heb mezelf er ook ééntje aangeschaft: Frederic.
















En over de liefde gesproken: Kim en Yves zijn getrouwd! En of we dat gevierd hebben:





















































En 't feestgedruis is nog niet gedaan, want Steven nodigde ons ter ere van zijne tram 3 uit voor een lekker en gezellig braaike:





















































































































Haha, die Heleen toch :)


Als cadeau hadden we een 'gecodeerde' boodschap voor Steven gemaakt: we hadden heel het alfabet omgegooid, en dan een boodschap voor Steven geschreven in de codetaal. Met Evelyne haar verjaardag, een maand later, gingen we dan de sleutel geven. Maar dat was buiten Steven gerekend: meneer is in een hoekske gekropen en heeft het dezelfde avond nog opgelost! Steven en Evelyne krijgen van ons een avondje uit al dan niet met babysittersservice.

Over cadeautjes gesproken: Ik ben u ook niet vergeten, Fem! Een dikke proficiat, en hopelijk heeft snorremans u goed verwend. Ik doe ondertussen avondschool 'desserten' op de Piva (net zoals je zus heb ik vernomen), en krijg je van mij een heerlijk Vloamsch toertje als je terug bent!



















Dat was het! En nu is't niet meer lang meer hé, ik kijk er naar uit om jullie terug te zien!
Dikke knuffel,
Caroline