Mata Mata - Kgalagadi Transfontier park: hier steken we de grens met Namibie over. We hebben hoge verwachtingen. We hoorden immers niets dan goed van andere reizigers. Prachtige campsites, adembenemende natuur,... Laat naar komen!
1ste stop: Keetmanshoop. De camping zag er verlaten en niet zooo gezellig (understatement) uit. We zijn er echt helemaal alleen. De dronken security guard steekt, terwijl hij een hapje mee-eet, een betoog af over God, Satan, blank-zwart en "people who kill for nothing..." Nice!
's Morgens waren we heel vroeg wakker en snel op weg naar Luderitz. Een gezellig stadje aan zee, midden in de woestijn. Vlakbij ligt Kolmanskop. Van 1900 tot 1950 lagen de diamanten er letterlijk voor het rapen. Dit resulteerde in een stad midden in de woestijn, met casino, kegelbaan en ijsfabriek! Vers drinkwater werd elke week vanuit Kaapstad per boot en os ingevoerd. Te zot voor woorden. Helaas, in de '50 werden er op andere plaatsen meer en grotere diamanten gevonden. Kolmanskop liep helemaal leeg en werd een echte spookstad die je tot vandaag de dag kan bezoeken.
In Luderitz besloten we den bushcamper tot 15 mei te houden (yippie) en reden via kleine dorpjes noordwaarts. Kleine dorpjes zijn hier echt klein. 1 tankstation, 2 huizen...That's it! Hetzelfde stipje op de kaart in Vietnam stond gelijk aan een stad van 300.000 inwoners. Wat een verschil!
Ondertussen stonden Eef en Steven op het punt een kindje te krijgen. We hadden enkel gsm-ontvangst als we op het dak van de auto gingen staan of de dichtsbijzijnde heuvel beklommen. We moesten dus afgaan op ons gevoel en de stand van de maan. Bij volle maan dachten we dat het zo ver was. We ontkurkten een flesje fonkelwijn en sloten af met neut wisky na het eten. We dronken en we vierden, en we dronken en we vierden, en we dronken...Op de geboorte van de nieuwe spruit. Al onze goede intenties en een stevige kater ten spijt. Fran Will werd uiteindelijk 3 dagen later op 31 maart geboren. Nog eens een dikke proficiat Eef en Steven!
Tijd om onze zonden weg te wassen. We hielden halt bij Betesda 'a christian retreat' alvorens we op zoek gingen naar Ann Van Elsen in de Sossusvlei. Anneke hebben we niet gevonden, maar deze twee prachtexemplaren kwamen we er wel tegen. Hier zaten we voor het eerst ook echt vast in het zand. Geen nood. Femke haalde haar 4x4 kunsten boven en leidde ons zo naar veiligere paden.
In Solitaire werd het ons nog maar eens duidelijk dat we echte stadskinderen zijn. Op de camping liep een hele zoo rond. Zo ook Bokkie, de half tamme impala (die het niet op vrouwtjes had) en maar wat graag de slagkracht van haar horens test. Kan voor grappige situaties zorgen...
De campsites bleken ook met reden zo zanderig. Bosjes worden zonder pardon weggekapt om de slangen en schorpioenen te ontmoedigen even langs te komen. 's Avonds dan toch maar weer de stapschoenen aan, want zoals de locals ons zeiden: "Oooooh, there's many!"
Na de beste appelcrumble ter wereld trokken we naar Swakopmund. Tot dusver heeft den bushcamper ons nog nooit in de steek gelaten (hout vasthouden). Mathijs dacht ons geluk even op de proef te stellen door over een ijzeren staaf te rijden. "Shit, ze zit in de benzinetank..." "Nee, ik denk het niet..." "Of toch..." We konden de staaf uiteindelijk gewoon lostrekken uit de voering van den auto (Sorry Andre) en verder rijden.
Swaskopmund = sandboarden. Niemand die hier komt kan daaraan ontsnappen, wij dus ook niet. Op locatie werd ons uitgelegd wat wel en wat zeker niet te doen. "Alles duidelijk?" :Jaajaaa, alles duidelijk!" We zouden 6 afdalingen doen en begonnen met de babypiste om op te warmen. Na een flinke beklimming (skiliften bestaan hier niet) was het aan ons. Slik, is dat de babypiste??! De piste zag er eerder zwart uit, maar we kwamen voor de adrenalinekick, we zouden ze krijgen ook! Dus niet twijfelen! Liggen, glijden, bord wat naar boven houden een NOOIT loslaten! Na een paar snelle en spannende afdalingen, een interessante duoglide en veel, veel zand in mn mond (uiteraard liet ik mn bord wel los) zat het er op.
Via de Skeletoncoast en Seal Cross trokken we verder naar het noorden. De Westkust van Namibie is grillig, In de loop der jaten zijn er tientallen schepen vastgelopen. Indrukwekkend en griezelig. Je kan er ook een van de grootste permanente zeehondenkolonies ter wereld vinden. 80.000 tot 100.000 zeehonden liggen daar op het strand. Wat een zeehonden en wat een stank!!
In Etosha national park ondervonden we dat de dieren zich niet altijd laten zien. (En dat dat soms frustrerend kan zijn) Maar de natuur was er prachtig en we zagen wel een caracal.
Jaja, hier is ie dan. De domme-toeriste-op-zoek-naar-een-lokale-ervaring-en daar-achteraf-veeeeel-spijt-van-heeft-mop! Ik zou naar de kapper gaan terwijl Mathijs verjaardagspakjes zou zoeken. Strak plan! Niet dus...
Het vrouwmens zette de schaar in mn onschuldige lokken en 'sneed' er zowaar 10 cm af. Zo maar, zonder vragen, zonder voorbereiding. Ik probeerde (zelfs nog op een beleefde manier) uit te leggen dat dat niet exact was wat ik in gedachten had. Ze zei me dat ze het begreep en 'sneed' er prompt nog een stuk af.
"Stoooooooop!!!!" "Nee, zo niet, ik wil dit niet" De vrouw begreep geen jota van wat ik zei en keek me vol ongeloof en verbijstering aan. Na een korte discussie kon ik nog enkel "okay, bye" uitbrengen en ben ik letterlijk weggelopen.
Rennend door de winkelstraat was ik op zoek naar Mathijs. Uiteindelijk zag ik hem op straat, ik spurtte er naartoe en gooide me in zijn armen. Drama, tranen, een regelrechte ramp.
Het meisje van het toeristisch bureau wist me een nummer van een zekere Margaret te geven. Margaret heeft een kapperszaak in het ziekenhuis van Tsumeb (zooo erg was het dus met mn haar gesteld) en kon me direct ontvangen (Dank u, Dank u Margaret). Zij wist, met veel gezucht en gekreun, toch nog iets van mn coiffure te maken en nam afscheid van me met de troostende woorden: "Hair grows meiske."
Via de Caprivistrip zochten de twee helden verder hun weg richting Botswana. Veel campings waren overspoeld omdat de Zambezi 6 meter hoger stond dan normaal. Maar we vonden er nog twee waar we terecht konden. We verschalkten er de kroko's, nijlpaarden, black mamba's, nieuwsgierige otters en woeste geiten (Bokkie II).
Namibie was heftig, intens en heeeeeeel leuk! Op naar Botswana!!
Femmathijs X
Geen opmerkingen:
Een reactie posten