maandag 31 mei 2010

Op onze eerstgeborene 'Pricilla'!


Moest het toch een zoon zijn wordt het Mr. Muzumwe... toch als het van de Botswaanse douanebeambte afhangt. We heften er gelijk het glas op. Namibie - Botswana, wellicht de vrolijkste grensovergang tot dusver.




Botswana stond aanvankelijk niet op het lijstje, maar Chobe National Park zou een aanrader zijn. We besloten er 2 nachtjes te kamperen. De maribu's, nellies, wrattenzwijnen en olifanten verwelkomden ons al na de eerste bocht. F*cking Etosha, al die dieren zitten gewoon hier!



Geen hekken rond de kampplaats, geen patrouillerende bewaker met een krachtige proppenschieter, kamperen doe je hier boenk in het park naast de rivier! We waren dus allebei een beetje op onze hoede, maar de nellie's briestten op een veilige afstand, de krokodillen zwommen rustig de andere kant op en lucht was gevuld met miljoenen libellen. Chobe trakteerde ons op een prachtige zonsondergang. We sprokkelden nog snel wat hout in de hoop de olifanten af te schrikken met een kampvuur. Het lukte.


De volgende ochtend vroeg op pad op game drive. 'S middags besloten we terug te keren naar de kampplaats om een dutje te doen, hout te sprokkelen en een pasta'ke te koken. Toen de spirelli's net in het water lagen spotte Femke 3 olifanten achter de bosjes. Pas toen we op de Bushcamper klommen zagen we dat het er minstens 50 waren, waaronder een heleboel kleintjes. Daar stonden we dan: ik naast een berg vers gesprokkeld hout, Femke aan de pas kokende spirelli's. Ingesloten tussen de rivier (vol croc's en nellie's), enkele bosjes (met een gigantische bijenzwerm) en een groep olifanten die al badend en grazend onze richting uit kwamen. We hadden de vorige dagen al aan de lijve ondervonden dat olifanten hun kleintjes zeer overtuigend kunnen verdedigen. Nog nooit zo snel alles in de koffer gepropt en met enkele reuzen in het kielzog naar veiligere oorden gescheurd. Allebei klaarwakker en zweetpollekes. Die nacht hebben we een gigantisch kampvuur gemaakt.



De volgende ochtend hoopten we rustig uit het park rijden om die middag de grens met Zambia over te steken. Een niet onbesproken grensovergang. Na een half uurtje bollen brak een hels onweer los. De zanderige weggetjes van Chobe veranderen in geen tijd en kolkende rivieren. Het water stroomde net niet binnen. Onze Toyota Hilux 3.0 trok ons er zonder moeite door. Naast enkele verzopen impala's en buffels kwamen we ook nog een verzopen trein aan Japanners tegen die weigerden hun safari te op te zeggen (ondanks hun open safari voertuigen).



De grensovergang begon al schitterend! Stempel halen bij Botswaanse immigratie ... geen probleem. Customs? Niet nodig ... nothing to declare (Daarna toch in onze Zuid Afrikaanse wagen stappen). Om aan de Zambiaanse zijde te geraken moesten een stuk door de rivier om met veel gas te geven op de ferry te springen. Wederom een pluim voor onze Bushcamper. De Zambiaanse grenspost was een modderpoel vol vrachtwagens, lepe geldwisselaars en twee stomme Muzungu's die in Botswana niet met hun wagen door customs zijn geweest. Om met een buitenlandse wagen in Zambia te rijden heb je een waslijst aan certificaten, taxen en verzekeringen nodig. Sommige mag je in dollar betalen, andere in Botswaanse Pula andere moet je in Zambian Kwatcha betalen. Uiteraard kan je buiten Zambia nergens Kwatcha verkrijgen en aan de grens is niet zoiets als een officieel wisselkantoor. Wij ploeterden door de modder van immigratie naar customs, van Carbon tax office naar de Road tax office, naar de flikken ... steevast met een zwerm aan 'fixers, en geldwisselaars in ons kielzog. Voor alles had je een papier van de Botswaanse customs nodig! (die dus aan de andere kant van de rivier lag) We zetten onze grootste smile op en wapperden met zoveel mogelijk papieren (behalve dat van customs dan). Als we na 1,5 uur smilen en betalen dachten alles geregeld te hebben, bleek er nog een bepaalde tax en verplichte verzekering te zijn. Femke trok met een steeds kleiner wordende smile in een van de containers om een verzekering te bedisselen. Hopelijk moeten we er geen beroep op doen.

Na 2,5u trok de Bushcamper ons voor de derde keer die dag uit de modder. Welcome to Zambia, met dank aan onze Bushcamper!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten