Zambia ... many many Mountains!

Linvingstone: Femke wordt er ondertussen niet jonger op! 27 lentes maar nog altijd even fris als een hoentje. Haar feestje vond plaats aan de Victoria Falls. Een kletsnatte bedoening. Met al mijn pakjes, slingers, balonnen kon ik helaas niet opboksen tegen het Chef-koks-koor van de Ocean Basket. Met kletterende potten en pannen werd mijn liefje in de bloemetjes gezet. Ik denk dat ze er weer efkes tegen kan!

Bij het inrijden van Zambia kan je niet naast de expliciete HIV/AIDS campagnes kijken. Onze eerst volgende stop was dan ook de AIDS weduwen in Monze. We vulden er onze souvenier voorraad aan en leerden dat HIV/AIDS hier toch niet gemakkelijk in de mond genomen wordt.

Met een tussenstop in Lake Kariba trokken we richting the Lower Zambezi National Park in de hoop er kayakkend hippo's en crocko's te spotten.

Niet echt een top weg en daar aangekomen leerden we dat het park eigenlijk niet toegankelijk was. De enigste budget optie in de regio was een community campsite. De campsite leek al een tijdje gesloten te zijn, maar we besloten het erop te wagen. Er waren wel leeuwen gesignaleerd en de nachtelijke geluiden zorgden ervoor dat ik met een oog open heb geslapen (olifantengetoeter, leeuwengebrul, hyena gelach, nijlpaard gebries en een ondefinieerbaar gesplash in de rivier naast ons) Die ochtend had zich een delegatie van het dichtstbijzijnde dorp aan onze tent opgesteld ... zij kwamen geld innen, 20$! Het begin van een lange discussie.

Allebei misselijk van de malaria-pillen besloten we het park te laten voor wat het was. Op naar Lusaka! 2 opties: 200 km via de hoofdweg (omweg en incluis een dure ferry) of 80 km binnendoor (die weg stond helaas niet op onze kaart). We hoorden wat rond in de omliggende dorpen. Iedereen was unaniem: "er is een binnenweg en de weg is redelijk goed" Een enkeling raadde een 4WD wel aan. Aan de bananenboom naar links dus ...

We hadden de afgelopen dagen al wat slechte wegen verteerd. Het was al weken droog weer en de weg kon onmogelijk erger. De eerste 10 km gingen super vlot. Een redelijk goede dirt road met een enkele pothole, maar we klokten een mooi gemiddelde van 40 km/u. Bij een splitsing toch nog even nagevraagd: " straight to Lusaka my friend! " Het was de laatste levende ziel in enkele lange bange uren ...

De weg was op dit moment al wat overwoekerd. Toen het gras tot aan de ramen reikte beseften we dat de weg niet al te frequent gebruikt werd. Pas toen de weg niet meer zichtbaar was en het gras tot boven het dak reikte ging het al iets minder vlot. De luchtfilter zoog zich vol graspollen en het constant gras-omver-rijden werkte hypnotiserend. Terugdraaien was nog altijd iets voor seutjes!

De weg werd heuvelachtiger en de aanblik van twee liefkozende Black mamba's deed ons beseffen dat we nog altijd twee city kids zijn. De pracht van de natuur leek al iets onheilspellender. Iets verderop kwamen we "de helling" tegen. 50m stijl bergop wat in de verste verte niet op een weg leek. Na uitgebreid verkennen (en een piske) besloten we het erop te wagen. Na 3x proberen trok den Bushcamper ons brullend naar boven. Gespannen zenuwen en klamme pollekes! Dit was serieus. We zijn nu niet bepaald 4WD'ers, kennen geen fuck van auto's, zitten op een weg die niet op onze kaart staat en hebben geen enkel blokje ontvangst op de gsm. Goed bezig!

De volgende 2u zaten we op het puntje van onze stoel. Constant klimmen en dalen, scheuren langs ravijnen en waden door rivieren in the middle of Zambia fucking nowhere. We voelden ons stom en klein. We hoopten boven alles dat den Bushcamper het zou uithouden en dat we geen helling tegenkwamen die we niet konden nemen. Terugdraaien was al lang geen optie meer. Er was nergens plek om te draaien en hadden al enkele hellingen genomen die we niet nog eens wilden proberen. Worst case scenario's en krantenkoppen spookten al door mijn hoofd. Om de moraal niet te ondermijnen hield ik ze nog even voor mezelf.

Na het openen van een appelsapje zagen we plots in de verte een spierwitte nagelnieuwe Toyota Hilux. (ik zie hem nog zo schitteren) De opluchting was onbeschrijflijk! Het bewijs dat er iemand van de andere richting was gekomen. We sprongen uit de auto om onze beschermengelen te begroeten. Het duurde even voordat de dikbuikige Amerikaan met twee zwarte poezekes uit de boskes kwam. We waren te blij om vragen te stellen. Het was nog een kleine 40 km tot Lusaka (die kerel wist zich wel af te zonderen). Nog nooit oogde een vers gemaaid camping gazonneke zo uitnodigend. Tot diep in de nacht waren er kreten van opluchting uit onze tent te horen. Enkele dagen later vertelden we ons verhaal aan een Zuid Afrikaanse boer ... ooh that road with the many many mountains ... I never had the balls to do it.

In de hoop leeuwen vanop een veilige afstand te spotten trokken we richting South Luwangwa. Die rekels lieten zich helaas moeilijk spotten, maar de Nijlpaarden stonden 's nachts gewoon naast de tent. Gelukkig staat ons tentje op een veilige hoogte en liepen er bewakers met een pillamp rond!

Laatste Zambiaanse stop was een Chimpansee opvangtehuis. Helemaal aan de andere kant van Zambia tegen de Congolese grens. 2 dagen karren, dus die Chimps konden maar beter de moeite zijn! Tot dusver waren de police checkpoints geen enkel probleem. Die avond was het prijs. Blijkbaar hadden we voor dit deel van Zambia niet voldoende road tax betaald. De wagen moest geconfisceerd worden! Na een leuk spelletje wie-heeft-het-meeste-tijd en 10$ die van broekzak wisselde konden we toch vertrekken. Na 4 checkpoints waren we het spelletje wel beu en besloten we in het dichtstbijzijnde dorp eens uit te zoeken hoe dat zat met die road tax. Dikke bullshit dus! Wij hadden genoeg betaald, enkel onze eindbestemming had anders moeten zijn. Gelukkig waren de Chimps het waard. Hoewel een van die haarballen onze auto toch bijna wist te raken met een joekel van een steen.

Op 15 mei, na 10 weken en 10 620 km kwam Andre Viljoen zijn bakkie terugeisen! Met gemengde gevoelens zijn we terug gedegradeerd tot bussen, mini busjes en taxies. Op naar Malawi!

x